به آتوسای کاویانی عزیزم......................

که ترانه را......

و عشق را...........

و ژرفا را  می فهمد..............

کلامم را قبل از گفتن می بلعد..............

عاشقانه دوستش میدارم................

( نایادگار )

ماه تو رود خونه ی قصه ، عکس ِ چشماشو میذاره

میگه فردایی که نیستم، عکس من یه یادگاره !

عکس من یه یادگاره، واسه چشمای مسافر!

واسه قایقای چوبی ! واسه مرغای مهاجر

رود خونه به ماه می خنده !

به صداش دل نمی بنده !

عکس من برای موجا، تا ابد سنگ صبوره !

حدس تابشی برای ، ماهیای عشق نوره !

رو زمین میخوام بمونم ، نه رو سقف آسمونا

آخه من عاشق رودم ...عاشقی غریب و تنها !

می مونم تا بی نهایت ، توی این رود قدیمی

میشم آخرین رفیقش ! پاک و صادق و صمیمی !

رود خونه بازم می خنده !

ولی داره دل می بنده !

چه شبِ خوب و عزیزی ! موج و نیلوفر و قایق !

رقص صد ماهی زیبا ! دور عکس ماه عاشق !

اما ناگهان سپیده ، یادگارُ بر میداره !

جای اون یه عکس تازه ، روی رودخونه میذاره !